Bilgelik DİZİSİ

Shoud 2- "Duygusal Dualitenin Ötesinde"

ADAMUS SAINT-GERMAIN i'na Geoffrey Hoppe tarafından kanallık yapılmıştır.

7 Kasım 2026 tarihinde Kırmızı Çember'e sunulmuştur.

www.crimsoncircle.com

ÖNEMLİ NOT: Yaşamınızın ve yaratımlarınızın tüm sorumluluğunu üstlenmiyorsanız, bu bilgiler muhtemelen size göre değildir.

****

 

 

 

Ben Ben’im, Egemen Alandan Adamus.

Hepiniz hoş geldiniz. Bilgelik Dizisi'nin 2. Şaud'una hoş geldiniz. Başlarken güzel, derin bir nefes alalım.

İtiraf etmeliyim ki ben mutlu bir Yükselmiş Üstadım. Sanırım hepsi öyledir ama ben özellikle şu anda çok mutluyum. Mutluyum çünkü şu anda bulunduğunuz noktaya gerçekten ulaşabileceğimizi bilmiyordum.

Biliyorsunuz, Tobias yaklaşık 2009 yılında bana gelip Kırmızı Çember’i devralmamı istediğinde, bir süreliğine Sam olarak, kabuk bedende Dünya'ya geri dönecekti. Benimle konuştu. Söylentilere göre önce başkalarıyla da konuşmuş ama onlar kabul etmemişler. Sonunda bana gelip şöyle dedi: “St. Germain, bu harika insanlara, Şambra'ya rehberlik etmeye yardımcı olur musun lütfen? Gidip aşağıda onlarla çalışır mısın? Her zaman nazik olmalısın. İyi kalpli ve şefkatli olmalısın. Onları bir şekilde besleyip büyütmelisin. Hatta arada sırada üzerlerine titremen bile gerekiyor. Bu oturumları, kanallıkları yapmayı düşünür müsün? Bildiğin gibi biz buna Şaud diyoruz. O, senin, Cauldre'ın, Linda'nın ve tüm Şambra'nın bir birleşimi.”

Bunun üzerinde bir süre düşünmem gerekti. Şambra'yı duymuştum. Diğer Yükselmiş Üstatlar sizden söz ediyordu. Sizi duymuştum; ödevlerini asla yapmayan vahşi asiler. İşleri asla sonuna kadar götürmeyenler. Çok şikâyet edenler. Ben “Doğu” desem siz “Batı” derdiniz. Bunu düşünmem gerekiyordu. Gerçekten bunu yapmak istiyor muydum?

Yükselmiş Üstat olarak bulunduğum konumda rahattım. Çalışmaya ihtiyacım yoktu, bir işe ihtiyacım yoktu, paraya ihtiyacım yoktu. Ama bunu içimde duyumsadım ve kalplerinizi, onların derinliğini hissettim. Yalnızca insan kimliklerinizle olduğunuz hâlinizi değil, kalplerinizin içine düştüm… kalplerinizin derinliğini hissettim. İçlerine gerçekten düştüm de (kıkırdar). Ve şöyle düşündüm: “Biliyorsunuz, yine de bir deneyeceğim. Belki altı ay, bakalım nereye varacak.”

Sonra Tobias'a dönüp şöyle dedim: “Evet, bir deneyeceğim ama yardım etmeye hazır, kuliste bekleyen başka biri de olsun. Kuthumi, bugünlerde pek bir şey yaptığı yok ya da diğerlerinden biri de olabilir. Ama kuliste bekleyen birini bulundurmak isteyebilirsiniz.” Ve geçen zaman boyunca hayretler içinde kaldım.

Gerçekten bağlılığınızı sürdürmenize ve kendinize sadık kalmanıza kesinlikle hayret ettim. Ve dış kabuğunuza, dışarıya yansıttığınız kişiliğinize rağmen — korsanlar, asiler — öylesine kocaman kalpleriniz var ki. Kocaman kalpler. İşte bu yüzden bazen tam tersiymişsiniz gibi, sert bir korsanmışsınız gibi davranmak zorunda kalıyorsunuz çünkü derinlerde gerçekten son derece şefkatli, yüreğiyle yaşayan insanlarsınız.

Gerçekten bu kadar ileri gideceğimizi hiç düşünmemiştim. Belki altı ay, bir yıl, öyle bir süre devam ederiz diye düşünmüştüm. Ama gerçekten bu kadar ileri gideceğimizi hiç düşünmemiştim. Ama işte buradayız.

İşte buradayız, Yeni Duyarlılık Adası'ndan söz ediyoruz. Evet, yapay zekâdan fazlaca söz ediyoruz. Yapay zekâ, ulaşmaya çalıştığımız şey değildir. Hayır, bu gezegendeki bilinç ve enerjiye yöneliyoruz. Yeni duyarlılığa yöneliyoruz. Yapay zekâ yalnızca kullandığımız pek çok, pek çok araçtan sadece biri. Yapay zekâ olağanüstü. Biz bir sonraki seviyeye geçmeye hazır olduğumuzda çalışmalarımıza dâhil oldu; birdenbire o oradaydı. Bunu yaşamınızda giderek daha fazla göreceksiniz; ihtiyacınız olduğunda araç oradadır. İster Şambra olarak birlikte yaptığımız çalışmalarda olsun, ister kendi kişisel yaşamınızda bir şey olsun, araç birdenbire oradadır. Önceden değil. İhtiyacınız olduğunda oradadır.

Ve işte buradayız, Yeni Duyarlılık Adası'ndan söz ediyoruz, şu anda oldukça önemli olan zekâdan söz ediyoruz. Alanlardan, enerjiden, onun gerçekte ne olduğundan ve ışıktan söz ediyoruz. Derin metafiziğe giriyoruz. Yalnızca uzaylılardan ve Lemurya'dan söz etmiyoruz. Bir sonraki adımdan söz ediyoruz.

Burada yaptığımız her şey aynı zamanda şu anda insanlığın geri kalanına da bir ışık yayıyor. Bunu kullanmaya karar verip vermemek onlara kalmış. Ama daha sonraki araçların doğru zamanda hazır olması için bu potansiyeli ortaya koyuyoruz. Örneğin, yapay zekânın yıkım için değil, gezegenin iyiliği için kullanılması gibi. Ve biliyorum, şu anda bu konuda pek çok karşılıklı tartışma ve münakaşa var. Ortalığa çok fazla korku yayılıyor. Ama size söyleyeyim, benim bakış açımdan - ki oldukça iyi bir bakış açısıdır - yapay zekâ insanlığa hizmet edecek.

O zamana kadar bazı pürüzler olacak. Şu anda teknoloji piyasasının düşüşte olması gibi şeyler göreceksiniz. Bir tür düzeltmeye ihtiyacı vardı. Veri merkezleriyle ilgili bütün o mesele var, devasa miktarda enerji tüketen veri merkezleri, yeni teknolojiler kullanılabilir hâle geldikçe hızla demode olacak. Dolayısıyla şu anda bir sürü veri merkezi inşa etmek için koşturup dururlarken, bundan iki yıl sonra işler farklı bir yöne gidecek.

Dolayısıyla evet, çok heyecanlıyım. Çalışmalarımızda geldiğimiz noktadan mutluyum. Kırmızı Çember’in bir kuruluş olarak bütünlüğünü koruyabilmiş olmasından mutluyum. Bu benim en büyük endişelerimden biriydi. Nasıl yönetirsiniz, özellikle de kedileri nasıl güdersiniz? Kedileri nasıl güdersiniz? Sert bir el ve demir yumruk kullanmadan nasıl motive eder, nasıl liderlik edersiniz? Boş vaatlerde bulunmadan geleceği göstermeye nasıl yardımcı olursunuz? Bunu bugüne nasıl uygulanabilir hâle getirirsiniz? Bütün bunları yapıyoruz.

Ve Cauldre'ın pek hoşuna gitmese de, pek çok Şambra'yı bir bakıma ayıkladığımın farkındayım. Burası onlara göre bir yer değildi. Onlar - açık konuşacağım - enerjiyle beslenenlerdi ve bizim buna ihtiyacımız yok. Yapacak çok fazla işimiz var ve enerjiyle beslenenlerin neden olduğu bu dikkat dağınıklığına ihtiyacımız yok. İstedikleri zaman geri dönebilirler. Kesinlikle geri dönebilirler ama enerjiyle beslenenler olarak değil. Katkıda bulunanlar, katılımcılar, kaşifler olarak.

Ve evet, oldukça fazla sayıda böyle insan vardı. Tobias benimle bu konuyu konuşurken, bunu hemen ona belirttim. Dedim ki: “Tobias, burada safları biraz seyreltmem gerekecek çünkü gittiğimiz yerde, Gerçekleştirime doğru giderken, bu gezegende yepyeni bir zamana doğru ilerlerken, buna yer yok. Gidebilecekleri pek çok başka organizasyon var ama ben bağlılık gösterenleri, kendilerini adamış olanları istiyorum.” Hatta işi, “Yalnızca beş kişi olsa bile umurumda değil” demeye kadar vardırdım. Gerçekten umurumda değil, çünkü bu bile kendi başına bir fark yaratabilir.

Şu anda dünya çapında bir topluluğumuz var. Ve biliyorsunuz, oldukça ilginç bir şey - sanırım hem siz hem de Cauldre bunu fark ettiniz - bazıları enerjiyi kaldıramıyor. Ya sessizce ayrılıyorlar ya da hakaret ediyor, eleştiriyor ve benzeri şeyler yapıyorlar. Ve bunda bir sorun yok çünkü yalnızca duygularını ifade ediyorlar. Bunu kişisel algılamamak gerek. Bu sizinle ya da başka herhangi biriyle ilgili değil. Ama buna kesinlikle yer yok. Ve özellikle Yeni Duyarlılık Adası'na doğru ilerlerken, gerçekten buna yer yok. Bütün bunlara yer yok.

Öyleyse yaptığınız her şeyle birlikte güzel, derin bir nefes alalım. Ve zaman zaman zor oluyor. Gerçekten öyle. Zor. Bazen takip etmek, liderlik etmekten daha kolaydır ama biz bunu yapıyoruz. Bu yapılıyor.

Son bağış toplama kampanyanız şu an çok önemliydi; yalnızca para açısından değil, gerçi o da önemli. Sanırım Cauldre'ın da belirttiği gibi, bu proje, Yeni Duyarlılık Adası, milyonlarca dolarlık bir proje. Ve bir gece burada, Villa'da otururken ona söyledim. Gece geç saatlerde verandadaydı ve dedim ki: “Cauldre, şu anda yaptığın şekilde, gitmeye çalıştığımız yere ulaşamazsın. Bir şeylerin değişmesi gerekiyor.” Elbette kafası karıştı, hem de çok karıştı ve bana biraz da kızdı. Ama “Peki, o zaman nasıl yapacağız?” dedi.

Ben de “Şambra'ya çağrıda bulun. Bu onların topluluğu, onların organizasyonu” dedim.

Biliyorsunuz, Kırmızı Çember bir topluluktur. Şambra her şeyden önce bir topluluktur. Bir işletme değildir. Topluluğun, bütünlüğünü korumak için bir işletmeye sahip olması gerekir. Ama özünde mesele işletme değildir. Bu ikinci plandadır. Mesele, Şambra'ya neyin hizmet ettiğidir. Yolculuğunuzda size ne hizmet ediyor? Bir topluluk olarak, yol boyunca birbirimize yardımcı olarak nasıl birlikte çalışabiliriz? Ve son bağış toplama kampanyası, Şambra'nın derin ilgisini ve bağlılığını gösterdi. Açıkçası hâlâ çok daha fazla paraya ihtiyaç olacak ama bu bir tohumdu, başlangıcı yaptı, bir süreci harekete geçirdi. Bu ve aramıza katılan Süper Melekler, Yeni Duyarlılık Adası'yla ilerleyebilmemiz açısından şu anda muazzam bir fark yaratacaklar.

 

İzin Verme

İşte buradayım, Kırmızı Çember ile gerçekte ne kadar süre birlikte olacağımı bilmeden, hayatımın en güzel zamanını geçiriyorum. Yükselmiş Üstatlar Kulübü'ndeyken bir tavus kuşu gibiyim; kasıla kasıla dolaşıyor, insanlarımdan, grubumdan, yaptıklarımızdan söz ediyorum. Sonra bu gösteriş sona erdiğinde, bütün Yükselmiş Üstatlar kulüpte ya da başka bir yerde olan kendi yerlere döndüklerinde, ben de kendi özel kütüphaneme dönüyorum ve telefon çalmaya başlıyor.

Yani gerçek bir telefondan söz etmiyorum ama gece çağrılarınız gelmeye başlıyor. Muhtemelen şimdi her zamankinden daha fazlalar. Önceden de çok fazla olduklarını düşünüyordum ama şimdi neredeyse bütün gece boyunca hiç durmuyor. “Adamus, bununla ilgili ne yapmalıyım?” “Adamus, sen şöyle demiştin.” “Adamus, buna dayanamıyorum.” Falan filan. İşte o zaman derin bir nefes alıyorum - almak zorundayım - ve panikten, dramdan ve bütün bunlardan uzak durup derin bir nefes alıyor ve bazılarınızı kızdıran ama söylenmesi gereken o şeyi söylüyorum: İzin verin.

Bunu duymaktan yorulduğunuzu biliyorum. Ama bir gün siz de bunu öğreteceksiniz. Bir gün kendi mücadelelerini yaşayan başkalarıyla çalışacaksınız ve onlar yanıtlar talep edecekler ya da sihirli bir değnek isteyecekler ya da sihirli değneğinizi kaldırıp birdenbire yaşamlarını daha iyi hâle getirmenizi talep edecekler. Ve siz de “Sadece izin verin” diyeceksiniz.

“Sadece izin mi verelim?! İzin vermekle ne demek istiyorsun?” diyecekler. İşte o zaman derin bir nefes alıp “Evet, sadece izin verin” dersiniz. Bir Üstat gibi davranırsınız, bunu bir Üstat gibi söylersiniz. “Sadece izin verin” böyle (yumuşak ve sakin bir sesle söyler). Ve belki yüzünüze bir yumruk atmak isteyebilirler ama gerçekten de her şey gelip buna dayanıyor.

Neden? Çünkü bu, yaşayan metafiziğin bir parçasıdır. Bütün bunlar doğal bir devinimdir.

Bu, bizim yaratmaya ya da uydurmaya çalıştığımız bir şey değildir. Alanlar gibi şeyleri oluşturmaya çalışmıyoruz ve enerji yaratmaya da çalışmıyoruz. Bunların hepsi doğal şeyler. Gerçekleşmekte olan doğal bir evrim var. Eğer kendi yaşamınızda biraz geri çekilirseniz, her şeyi yönetmeye çalışmazsanız, bununla ilgili sürekli endişelenip düşünmezseniz ve yalnızca ona izin verseniz, o zaten doğallıkla devinir. O zaten her şeye rağmen oluyor.

Müdahale etseniz bile, önüne geçseniz bile, bugün hakkında konuşacağımız unsurlardan biri olan bu doğal devinim zaten gerçekleşiyor. Neden yalnızca izin vermiyorsunuz? Neden üzerinde bu kadar fazla düşünüyorsunuz? Neden onunla savaşıyorsunuz? Neden paniğe kapılıyorsunuz? Derin bir nefes alır ve izin verirsiniz.

Bu, Ben Ben'im'e, kendinize, ruhunuza, alanınıza duyduğunuz güvenin en derin düzeyidir. Bugünlerde ona giderek daha fazla alan diyorum ama siz hâlâ ruh kavramıyla ilişki kuruyorsunuz. Ona izin verirsiniz ve sonra aniden onun orada aslında size nasıl hizmet etmekte olduğunu fark edersiniz. Ve bu, mutlaka sizin gündelik insani sorunlarınız olarak düşündüğünüz şeyleri çözmek anlamına gelmez - bir faturayı ödemek için daha fazla para istiyorsunuzdur. Mesele bu değil. Mesele bundan çok daha derine uzanıyor. Mesele, bolluğa izin vermektir.

Evet, sihirli bir şey yapabilirsiniz ve birdenbire elinize küçük bir miktar para geçer, faturalarınızı ödersiniz ama hemen o eski duruma geri dönersiniz. Biz izin vermeye, potansiyellerinize, bolluğunuza, sağlığınıza, gerçekleştirimine izin vermeye doğru ilerliyoruz. Bunların hepsi orada. Hepsi gerçekten geliyor. Ancak onları görmezden geldiğinizde ya da onlarla savaştığınızda, işte o zaman direnç ortaya çıkıyor ve işler zorlaşıyor.

Yaşadıklarınızı küçümsemeye çalışmıyorum. Zor olduğunu biliyorum. Gördüğünüz gibi ben burada, diğer taraftayım. Orada sizinle birlikte değilim çünkü şu anda zor olan işi siz yapıyorsunuz. Gerçekten öyle. Ama mesele izin vermekle ve gerçekleşmekte olan doğal döngülerle ilgili.

Alanınızı hissedin, bilgeliğinizi hissedin ve bir anlığına sessiz olun. Ve yalnızca bütün bunların şimdi size nasıl gelmekte olduğunu hissedin. Hizalanıyorlar. Oradalar. Ve gündelik küçük sorunlarınızı çözmek için olmuyor bu, çünkü birdenbire büyük resmi gördüğünüzde küçük sorunlar önemsizleşiyor. Küçük sorunlar artık sorun olmaktan çıkıyor. Artık çevrenizde sürekli vızıldayıp sizi rahatsız eden küçük sinekler ya da tatarcıklar gibi olmayacaklar. Öylece ortadan kayboluyorlar. Öylece ortadan kayboluyorlar.

Dolayısıyla şu anda olayların daha büyük resmine bakıyoruz. Yaşayan metafiziğe bakıyoruz. Yaptığımız tam olarak bu. Ve iki şey var.

Birincisi; dayandığınız için, burada olduğunuz için, zaman zaman cehennemden geçtiğiniz için size teşekkür etmek istiyorum. İkinci olarak da şunu söylemek istiyorum: Hadi bunu basitleştirelim. Gerçekten o kadar zor değil. Gerçekten değil ve bunun bazılarınızı kızdırdığını biliyorum. Sonuçta bu kadar zor olmak zorunda değil.

Şambra'dan aldığım o gece geç saatlerde gelen çağrılarda, panik çağrılarında, artık ne yapacağınızı bilemediğiniz o çağrılarda, işte o zaman birlikte derin bir nefes alıyoruz ve her şeyin zaten değişmekte olduğunu fark ediyorsunuz.

Ve bu da beni Şaud'un bu ilk bölümündeki asıl noktama getiriyor: Hâlâ mücadele ediyor musunuz?

 

Mücadele Sorunları

Hâlâ mücadele ediyor musunuz? Muhtemelen ediyorsunuz ve bunda bir sorun yok. Ama bunun içinden çıkmanın yolu mücadeleyle savaşmak değildir. Çıkış yolu, neler olduğunu kabul etmektir.

En yaygın şeylerden bazılarına bakalım. Bunları ekrana yansıtmak istiyorum ki iyice otursunlar.

Neyle mücadele ediyorsunuz? Ve sizinle yaptığım gece geç saatlerdeki uzun konuşmalara dayanarak başlıca şeylerden bazılarını belirledim.

 

1 ~ Size Ait Olanlar, Olmayanlar

Her şeyden önce, yıllardır hakkında konuşuyor olmamıza rağmen hâlâ mücadele ettiğiniz şeylerden biri, neyin size ait olduğu ve neyin olmadığı. Size ait olan ne, olmayan ne? Yine en eski konuşmalarımızdan bazılarına, hatta Tobias'ın zamanına kadar geri dönüyoruz. Ben geldiğimde, yaşadığınız şeylerin %93'ünün ya da muhtemelen %94'ünün, %95'inin, işte o civarda bir kısmının size ait olmadığını çok açık bir şekilde belirttim. Gerçekten size ait değiller.

O aslında, sizin kılığınıza bürünmüş olan kitle bilincidir, ya da siz onun kendi sorunlarınız kılığına girmesine izin vermektesinizdir. O, atalarınız olabilir. DNA’nız aracılığıyla size akan şeyler olabilir, ama aynı zamanda size gelen ve sizin kendi sorunlarınız olarak kabul ettiğiniz enerji alanlarındaki unsurlar da olabilir. Hatta geçmiş yaşamlarınız bile olabilir, ki aslında onlar sizin sorunlarınız bile değildir. Gerçekten de değildir. Onlar sizin karmanız değildir. Ama onları üstleniyorsunuz, sanki “Evet, bu benim. Bu benim taşımam gereken haç” der gibi. Hatta onları belli bir gururla üstleniyorsunuz. Gerçekten öyle yapıyorsunuz. Buna bakmanızı istiyorum. Sanki “Bunlar benim sorunlarım. Bu benim mücadelem. Bunlar üstesinden gelmem gereken şeyler” der gibisiniz.

Bazılarınız bütün o diğer şeyleri üstlenmeseydiniz kendinizi çıplak hissederdiniz. Yeterince şey yaptığınızı hissetmezdiniz. Ama şu anda neyin size ait olduğunu, neyin olmadığını söylemek için gerçekten çok iyi bir zaman. Gerçekten çok iyi bir zaman.

Dünyanın sorunları mı? Onlar size ait değil. Onların farkında olabilirsiniz. Onları gerçekten hissedebilirsiniz de - hissizleşmenizi söylemiyorum, onları hissedebilirsiniz - ama şunu fark edin: “Hey, bu benim sorunum değil.” Dünya şu anda altüst olmuş durumda. Her zamankinden daha çılgın. Her şey hızla ilerliyor ve çılgınca. Bu iyi bir şey değil. Ve bunlar da sizin sorunlarınız değil. Bir şey yapmak istiyorsanız, bu yalnızca ışığınızı parlatmaktır ki artık bunda oldukça iyisiniz.

Sizin sorunlarınız neler? Gerçek olan şeyler ne? Bunları yazmanızı bile isteyebilirim. Yazmayacağınızı biliyorum ama yine de söylemek zorundayım. Yazın. Gerçekten size ait olan ne? Bunu başardığınızda, kafanızdaki gürültüyü, orada dolaşıp duran ve oradan oraya sıçrayan tüm o düşünceleri bir kenara attığınızda, şunu fark etmeye başlarsınız: “Aslında o kadar da çok sorunum yok. Öyle olduğunu sanıyordum ama aslında yokmuş.

Size ait olan ne? Bir keresinde, kendisine bu soru sorulduğunda Tobias bunu çok güzel ifade etmişti. Biri ona şöyle sormuştu: “Peki Tobias, bana ait olan ne, olmayan ne? Nasıl ayırt edeceğim? Nasıl seçeceğim? Hepsi benim sorunlarım olduklarını iddia ediyor ama gerçekte nasıl bileceğim?” Tobias çok basit bir şekilde şöyle demişti: “Sevdiğin şeyi tut. Sevmediğini bırak. O sana ait değildir.”

Bu kadar basit. Kendinizle ilgili sevdiğiniz şeyler; bir keşifçi, bir öncü olmanız, buna her ne demek isterseniz. Yaşayan metafiziğin derinliklerine dalıyor olmanız. Şu anda gezegene yardımcı olmanız; umarım, onun yükünü omuzlarınızda taşımadan, yalnızca burada olarak gezegene yardımcı oluyorsunuzdur. Enerjileri hissetme konusundaki doğal yeteneğiniz. Hepinizde bu var, özellikle de Gizem Okullarından herhangi birine katılmış olanlarınızda. Hepinizde var ama onu gömdünüz ya da ona güvenmiyorsunuz. Yeni âlemlere açılma konusunda doğal bir yeteneğiniz var. Pek çok insanda bu yok, çünkü ya korkuyorlar ya da hiç eğitim almadılar. Başka âlemler olduğunu biliyorsunuz ve onlara nasıl açılacağınızı biliyorsunuz. İşte bunlar size aittir.

Öyleyse size ait olan nedir? Yüksek lisans derecenizin olup olmaması ya da başarılı bir iş insanı olup olmamanız gibi şeyler değildir. Yani bir bakıma öyle ama aslında değil. Sahip olduğunuz gerçek içsel nitelikler nelerdir? İşte o zaman bütün o diğer şeyleri taşımanıza gerek olmadığını fark etmeye başlarsınız. Bu, - neyse onu söyleyeceğim - bir bakıma bir oyundu. Bir noktaya kadar bir amaca hizmet etti ama o amacın, daha önce değilse bile, Cennetin Haçı zamanlarında ortadan kalkması gerekiyordu.

Öyleyse bunu hissedin. Size ait olan ne, olmayan ne?

Hissedin. Bir liste yazın.

Dolayısıyla bu önemli bir konu. İkincisi, bunu daha önce de söyledim ve bu süreçte pek çok Şambra'yı kızdırdım ama ben bunun için buradayım. Bazen sizi bilerek kışkırtmak ve rahatsız etmek için buradayım. Böylece uyuşuklaşmayız, siz de rehavete kapılmazsınız. Biraz rahatsızlık sizi harekete geçirir. Bana kızsanız bile sorun değil. Bunu kaldırabilirim.

 

2 ~ Bundan Ne Elde Ediyorsunuz?

Öyleyse sıradaki konu şu: Yaşamakta olduğunuz deneyimlerden hâlâ ne elde ediyorsunuz?

Çok basit. Bir ilişkide sorunlar yaşıyorsunuz. Tamam. Olur böyle şeyler. Neden o hâlâ orada? Neden hâlâ orada? Çünkü hâlâ ondan bir şey elde ediyorsunuz.

Şu anda yaşamınızda olup biten her şeyi sıralayabilirsiniz — ister maddi bir sorun, ister bir sağlık sorunu, ister bir ilişki sorunu ya da buna benzer herhangi bir şey olsun; ister kendinizi kaybolmuş hissetmek olsun; ister elinizde yeterli araç olmadığını hissetmek ya da her neyse — o hâlâ orada çünkü ondan hâlâ bir şey elde ediyorsunuz. Bu kadar basit. Başka bir yolu yok. Hayır, başka biri onu üzerinize yapıştırmadı ya da kaynakla tutturmadı ve şimdi onu taşımak zorunda değilsiniz. Bunun nedeni hâlâ bir şey elde ediyor olmanızdır. Eğer öyle olmasaydı, hemen ortadan kaybolurdu - şak! - işte böyle. Yok olurdu.

Öyleyse bunu hissedin. İşinizle ya da kariyerinizle, hatta tutkunuzla ilgili yaşadığınız o sorunlardan hâlâ ne elde ediyorsunuz? Onlardan hâlâ ne elde ediyorsunuz?

Rahatsız edici, baş belası, enerji tüketen ve daha pek çok şey olmasının dışında, neden hâlâ oradalar? Kendinize sorun ama bu kez bilgelikle. Yalnızca kafanızın içindeki gürültüyle değil, bilgelik açısından kendinize sorun.

Derin bir nefes alın ve tamam, bir sorununuz var. O neden hâlâ orada?

Sonra gündelik yaşamınıza devam edin ve bilgelik size mutlaka yanıtı değil ama daha geniş bir bakış açısını verecektir. Gelip birdenbire neden hâlâ orada olduğunu yüz kelimeyle ya da daha azıyla anlatan küçük bir metin yazmayacak. Ama birdenbire bir bilişe sahip olacaksınız: “Ah, hâlâ orada çünkü ondan bir şey elde ediyorum.”

Örneğin şu iş meselesi. İşinizden nefret ediyorsunuz ama maaş almak için o işe sahip olmanız gerektiğini düşünüyorsunuz ve aslında kendi başınıza bir şey yapmak istiyorsunuz. Tamam, bütün enerjiler orada ve bunu destekleyecekler. Ama hâlâ bunu nasıl yapacağınızı bilmediğinizi, buna hazır olmadığınızı, iş dünyasının devasa, korkunç bir oyun olduğunu ya da her neyse öyle olduğunu düşünüyorsanız, o zaman o sorun da hala orada olacaktır.

Öyleyse ondan hâlâ ne elde ediyorsunuz? Bunu pek çok, pek çok kez söylediğimi biliyorum ve bazılarınız “Yeni bir şey anlatmayacak mısın?” diyorsunuz. Eskisini öğrendiğinizde anlatacağım (kıkırdar).

 

3 ~ Sırada Ne Var?

Öyleyse listedeki bir sonraki konu... Bazılarınız sırada ne olduğunu bilmek istiyor. Eskiyi bırakmadan önce, sıradaki şeyin tanımlanmasını ve önünüze serilmesini istiyorsunuz. Bu büyük bir sorun.

Burada olduğunuzu söylüyorsunuz ve sıradakinin neresi olduğunu bilmek istiyorsunuz. Şu anda insani yaşamınızda belirli bir durumdasınız ama bir sonraki adımın ne olduğunu öğrenene kadar onu bırakmak istemiyorsunuz. Size bol şans. Bu böyle işlemiyor, artık işlemiyor.

Yeni plan birdenbire ortaya çıkıp kendini size sunmuyor. Güzel bir dosyanın içinde, özenle hazırlanmış bir teklif olarak gelip “Tamam, işte yeni planın” demiyor. Bunun pek çok nedeni var. Birincisi, sınırlı olurdu. İkincisi, eskiyi bırakmaya istekli olmanız gerekiyor. “Onun yerine daha iyi bir şey koyacağım” anlamında değil, kimliği, kalıpları ve diğer her şeyi gerçekten bırakmaya istekli olmak.

Bazılarınız “Hayır, ben uzun zaman önce bıraktım” diyorsunuz. Pek sayılmaz, hayır. Bıraktığınızı düşünüyorsunuz ya da bazı şeyleri bıraktınız ama gerçekten değil. Bekliyorsunuz, tereddüt ediyorsunuz, iki arada bir derede kalmış bir halde, bir meleğin gelip size sırada ne olduğunu göstermesini bekliyorsunuz. Bunu bir bakıma anlayabiliyorum ama bir noktada o sıçrayışı yapmanız, üzerinde oturduğunuz çitten inmeniz (Çn:sonunda bir karar vermeniz) gerekiyor.

Bunu yaptığınızda, ki bunu defalarca söyledim, çitin yanlış tarafına bile inebilirsiniz. Çitten inerken tökezleyip bedeninizi bir yerlere çarpabilir, morluklar içinde kalabilirsiniz. O çitten inip bir şey yaptığınızda karşınızda yalnızca büyük, karanlık bir uçurum olduğunu fark edebilirsiniz. Bunlar olabilir. Ama şimdi olan şu ki; bilgeliğiniz, varlığınız, enerjinizin gerçekten gitmek istediği yere uygun olan yöne geri dönmenizde size rehberlik edecektir. Bunun ne olması gerektiğine ilişkin insani düşüncelerinize göre değil, enerjinizin gerçekten yöneldiği yere, büyük resme, sıradaki şeye doğru rehberlik edecektir.

Dolayısıyla bu büyük bir konu. Sırada ne olduğunu gösterip size tam olarak ne olduğunu söylemesini bekliyorsanız, bu olmayacak. Çitten inmeye istekli misiniz? Tam bir güvenle bilinmeyene açılmaya istekli misiniz?

Bu, ruhun o düzeylerinden birisidir: “Buna öylesine hazırım ki onun için ölmeye bile razıyım.” düzeyi. Evet, “Buna öylesine hazırım ki onun için ölmeye bile razıyım.” Bu kadar büyük bir tutku gerekiyor. “Öylesine hazırım ki onun için ölmeye bile razıyım, evet, bunu yapacağım.” Bu, varlığınızın her bir parçasına gerçekten hazır olduğunuzu gösteren çok açık bir işarettir. Gerçekten hazırsınızdır.

Bu bana, pek çok yaşam önce, okullardan birinde Üstadı tarafından yakalanan birisinin eski hikâyesini hatırlatıyor. Üstat onun başını suyun altına sokmuştu ve neredeyse boğulmasına neden oluyordu. Üstat onu saçlarından tutup yukarı çekerek nefes almasına izin verdiğinde, o kişi öksürdü, ağzından su püskürttü, öfkelendi, üzüldü ve neredeyse öleceği için her türlü tepkiyi gösterdi. Üstat ona şöyle dedi: “Yaşamı, Ben Ben'im ile bağlantıyı, az önce nefes almak istediğin kadar, az önce havayı içine çekmek istediğin kadar istediğinde, işte bu, gerçek değişimlerin gerçekleşmeye başladığı noktanın başlangıcıdır”

Ve Gizem Okullarından birinde, bunu birinize yapmak zorunda kaldığım için gerçekten üzgünüm ama anlatmak istediğim şey, bunun derin bir tutku olduğuydu. Ve hayır, ölmeniz gerekmiyor. Hiç de bile. Ama buna öylesine tutkuyla bağlı olmaya istekli olmalısınız ki bu tutku sizi takılı tutan eski kalıpların, eski şeylerin bazılarını aşıp geçsin ve hâlâ oyunlarını oynamakta olan zihni de delip geçsin. Zihin yakında bu oyunları oynamayı bırakacak ama hâlâ oyunlarını oynuyor.

Bunu ne kadar çok istiyorsunuz ve ne yapmaya isteklisiniz?

Dediğim gibi, onun başını suyun altına soktuğumda anlatmaya çalıştığım şey şuydu: Ancak ve ancak yaşamınızı, varoluş hâlinizi, o bir nefeslik havayı istediğiniz kadar güçlü bir şekilde seçtiğinizde, işte o zaman bir şeyler değişmeye başlar. Oturup bunun hakkında konuşmak, sızlanıp yakınmak, şikâyet etmek ve bunun için herkesi suçlamak işe yaramaz.

Onu istemelisiniz, gerçekten istemelisiniz, derinden. İşte o zaman olmaya başlar.

 

4 ~ Suçlama

Listedeki bir sonraki konu. Ah, bu eski, tanıdık bir konu: Herkesi suçlamak. Herkesi suçlamak.

Buradaki soru şu: Neyle mücadele ediyorsunuz ya da neden mücadele ediyorsunuz? Başkalarını suçluyorsunuz.

Şu anda en sevdiklerimden biri ya da sanırım en az sevdiklerimden biri, komplo teorileri. Her yerdeler ve her zaman değişim ve dönüşüm dönemlerinde ortaya çıkarlar. Ve her zaman dünyayı ele geçirmek için gizli bir gündemi olan gizli bir organizasyon, uzaylılar, hükümetler ya da büyük şirketler söz konusudur. Birilerinin dünyayı ele geçirmek istediği böyle bir şey, çok, çok nadiren gerçekleşmiştir. Ve biliyorsunuz, vay onların hâline çünkü ele geçirdiğiniz şey yalnızca bir sürü sorundur. Hepsi bu. Yani, hepsi budur.

Ama şu anda olup bitenlerle ilgili ortalıkta pek çok komplo teorisi var. Bunların çok çeşitli olanlarını duydum. Komplo teorileri üzerine bir komedi gösterisi yapabilirsiniz. Gerçekten yapabilirsiniz. İnsanlar bütün bunları nereden buluyor?

Evet, belli bir ölçüde, biraz gerçeğe dayanıyorlar ama sonra çılgınca abartılıyor, aşırı uçlara taşınıyorlar. Neden? Çünkü insanlar bundan hoşlanıyor. Dramı, içindeki duyguyu seviyorlar; her neyse işte, derin devletler, gizli klikler, uzaylılar, gizli hükümetler ve şu aşırı zengin aileler. Ve biliyorsunuz, bütün bunlar doğru olsa bile ne olmuş yani? Ne olmuş yani?!

Bu sizi etkilemez. Siz egemensiniz. Sanki birilerini suçlamak, bir grup insanı bir araya getirip şikâyet etmek, şikâyetlerin lideri olmak ve bütün bu gizli şeylerle uğraşmak istiyorsunuz.

Balinaların şu anda gezegeni ele geçirmeye çalıştığını biliyor muydunuz? Bütün insanları yiyeceklermiş. Evet. Yani, bunu geçenlerde okudum! Bu, dünyanın dört bir yanındaki balinaların güçlerini birleştirdiği balina komplosu. Birkaç ay önce, aslında buradan çok da uzak olmayan Kona'da gizli bir toplantı yapmışlar. Bütün balina kabilelerinin liderleri gelmiş ve dünyayı ele geçirmeyi konuşmuşlar. Ve buna inanan insanlar var!

Bir de düz Dünya var. Yani komik. Bir bakıma komik ama dikkati dağıtmanın ve kaçınmanın bir yolu. Komplo teorilerine dalıyorsunuz ve birdenbire, yapılması en zor şeylerden biri olan kendinizle yüzleşmek zorunda kalmıyorsunuz. Ben olsam kendi komplolarınız üzerinde çalışırdım. Kendinizi ele geçirmek için kendinize karşı nasıl entrikalar çeviriyor, nasıl planlar yapıyorsunuz? İşte bu ilginç olurdu. Bir başka güzel komedi gösterisi.

Dolayısıyla bazılarınızın hâlâ mücadele ediyor olmasının nedenlerinden biri başkalarını suçlamak. Bu hepiniz için geçerli değil. Ben yalnızca başlıca olanlara dikkat çekiyorum. Ailenizi suçlamak. O lanet olası ailenizi. Evet, onu siz seçtiniz. Neden seçtiğinizi anlayın ve sonra bunu ardınızda bırakın. Onlar gerçekte sizin aileniz değiller. Ve çocuklarınız da gerçekte sizin çocuklarınız değil. Onlara sahip değilsiniz. Onları dünyaya getirdiniz ve küçükken bütün faturalarını ödediniz, belki hâlâ ödüyorsunuz, hatta 45 yaşına geldiklerinde bile faturalarını ödemeye devam ediyorsunuz. Ama onları suçlayamazsınız. Ya da eşinizi, ilişki içinde olduğunuz partnerinizi, işinizi veya başka herhangi bir şeyi suçlayamazsınız. Kendinizi bundan uzaklaştırın.

Suçlamayı bırakmalısınız. Bunu başka türlü ifade edersek, bu durumun içine kendiniz girdiniz, kendinizi bu duruma siz soktunuz, kendinizi oradan gene siz çıkarabilirsiniz.

Suçlama inanılmaz bir dikkat dağıtıcıdır ve enerjilerinizi bağlayıp sizi fena hâlde şaşkına çevirecektir. Oysa şu anda gerçekten fark yaratan tek şey, enerjinizin size hizmet etmek istemesidir. Herkesi suçluyorsanız bu nasıl yapabilir? Yani enerjiniz size farklı bir şekilde hizmet etmek istiyor, yalnızca suçlama oyununu oynamak istemiyor. Size farklı şekilde hizmet etmek istiyor. Ama suçlamaya devam ettiğiniz sürece bunu gerçekten yapamaz.

 

5 ~ Gereğinden Fazla Sorumluluk

Sonra, bazılarınız, suçluluk demek istemiyorum ama hâlâ başkaları için gereğinden fazla sorumluluk üstleniyorsunuz. Bu, Şambra'nın oldukça belirgin bir özelliği. Anne babanıza bakıyorsunuz. Çocuklarınıza bakıyorsunuz. Büyükanne ve büyükbabalarınıza bakıyorsunuz. Her ne olursa olsun, hâlâ başkalarından sorumlusunuz. Ve ben gereğinden fazla sorumluluk diyorum. Onlarla ilgilenmeyin demiyorum ama kendinizi boğmayı bırakın.

Başkalarıyla gerçekten ilgilenebilmeniz için önce kendinizle ilgilenmeniz gerekiyor. Ve ilgilenmek, bütün gün ve bütün gece onların her isteğine, her kaprisine koşmak anlamına gelmez. Bir düzeyde, bunu yapacak kadar kolay kandırılabilir olmanızı eğlenceli buluyorlar. Elbette bunu yapmaya devam etmenize izin verecekler. Ama gerçek ilgi, her gün kendinizi tüketmediğinizde ortaya çıkar. O, kendi maddi kaynaklarınızı, kendi sağlığınızı tüketmek değildir. Olay bundan ibaret değildir. Ve artık bunu bırakmanın zamanı geldi.

Gerçek ilgi, bilinçte ve ışıkta mevcut olduğunuzda ortaya çıkar. Bu her şeyi değiştirir. Onlarla olan durumu değiştirir. Sizin durumunuzu değiştirir.

Dolayısıyla hâlâ herkese bakıp durduğunuz için bu durumu yüzünüze vuracağım.. Onlara yardım etmeyin demiyorum ama sizi tüketmelerine izin vermeyin. Kendinizi herkese bakmakla yükümlü olduğunuz bir konuma yerleştirmeyi ve bunu kendinizle ilgilenmemenizin bahanesi olarak kullanmayı bırakın.

Başkalarıyla ilgileniyorsanız ama bunu bir bahane olarak kullanmıyorsanız; “Evet, başkalarıyla ilgileniyorum ama yine de istediğim şeylerin peşinden gidiyorum, kendimle de ilgileniyorum” diyorsanız, sorun yok, o zaman onlarla ilgilenin. Ama “..... yapamam” diyorsanız - boşluğu doldurun - “Tam gerçekleştirimime ulaşamam, şu anda gerçekten çitten inemem, bir sonraki düzeye geçemem, çünkü şu var - annemin ölmesini bekliyorum” - bu bir bahanedir ve şu anda sizi yiyip bitirecektir. Gerçekten öyle. Kendinizi öylesine huzursuz, öylesine perişan hissedeceksiniz ki. Ama yine de bunu konuştuğumuzda, siz ve ben bunun hakkında konuştuğumuzda, bahane hep aynıdır: “..... ile ilgilenmek zorundayım.” Boşluğu doldurun.

Hayır, değilsiniz. Bunu şu anda yaptığınız biçimde yapmak zorunda değilsiniz. Hayır, değilsiniz. Ve aslında bu, size olduğu kadar onlara da zarar veriyor.

Başkalarıyla ilgilenebilirsiniz ama bunu kendinizi tüketen, enerjinizi boşaltan bir şekilde yapmak zorunda değilsiniz. Başkalarıyla ilgilenebilirsiniz ama bunu önce kendinizle ilgilenmekten ödün vererek yapamazsınız. Önce kendinizle ilgilendiğinizde, başkalarıyla ilgilenmenin, onlara duygusal olarak özen göstermenin ve aynı zamanda onlarla biraz zaman geçirmenin kolay olduğunu göreceksiniz. Ve dengeyi anlamaya başlayacaksınız. Onlar için neyin uygun olduğunu da anlamaya başlayacaksınız.

Dolayısıyla şu anda yaşadığınız bazı sorunların, bazı mücadelelerin bir başka nedeni de bu. Ve bunun bazılarınız için biraz rahatsız edici olduğunu biliyorum. Yeni öğretilerle yola devam etmek ya da her neyse onu yapmak istiyorsunuz, fakat önce eskinin bazı kalıplarını kırmak (aşmak) zorundayız..

 

6 ~ Sağlık ve Yaşlanma

Birçoğunuzun yaşadığı bir başka konu: Sağlık ve yaşlanma sorunları.

Evet, bu çok gerçek çünkü acı veriyor. Ve sağlık sorunlarınız olduğunda gerçekten bir sonraki düzeylere nasıl geçebilir, çok boyutluluğu nasıl keşfedebilir, birbiri ardına açılıp ortaya çıkan gerçekleştirimleri nasıl yaşayabilirsiniz? Bedeniniz ağrırken ya da bir hastalığınız varken veya yalnızca yaşlanırken, “Ah, sadece yaşlanıyorum. Şu anda bütün bunları yapacak enerjim yok” diyorsunuz. Bu bir bahane.

Şu anda bir sağlık sorununuz varsa bilgeliği hissedin. O neden orada? Entelektüel analizle değil, bilgelikle. Neden orada? Ve nasıl serbest bırakılabilir?

Hiçbirinizin sağlık sorunu olmamalı. Gerçekten olmamalı. Bedeninizin kendini yenileme ve iyileştirme konusunda doğal bir yeteneği var. Evet, yılda birkaç kez soğuk algınlığı ya da grip nedeniyle yatağa düşebilirsiniz. Bu bir arınma zamanıdır, yeniden başlama zamanı, sistemi yeniden başlatma zamanıdır. Ama hayır, sağlık sorunları olmamalı. Eğer varsa neden var? Ve onlarla savaşmayın.

Mesele onlarla mücadele etmek değildir. Olumlu düşünmeye çalışmak da değildir. Mesele, “Bunu bırakmaya hazırım” demektir. Ve sonra onu bırakmaktır. Üzerinde sürekli durmayın ve o sorunu besleyip büyütmeyin. Gerçekten sağlık sorunlarınız olmamalı.

Yaşlanma mı? Aynı şey. Yaşınız ilerledikçe daha da iyi olmalısınız. Bedeniniz daha dayanıklı olmalı. Mutlaka kaslar açısından değil ama bedeniniz daha uyumlu hâle gelmeli, çünkü yıllar boyunca edindiği deneyimlerden esnek olmayı, şeylerle nasıl çalışacağını öğrendi. Ve bedeniniz yaşlandıkça aslında daha iyi olmalısınız... daha iyi bir cinsel yaşamınız olmalı, çünkü yol boyunca başka biriyle nasıl etkileşim kuracağınızı öğrendiniz. Cinsellik, yalnızca menopoza girdiniz diye ya da yaşlandığınız ve artık iyi bir ereksiyon sağlayamadığınız için azalmaz. Daha iyi hâle gelir.

Dolayısıyla bunlar benim kabul etmediğim bahaneler. Ve siz de “Ama, ama, ama Adamus. Ama Adamus” diyorsunuz. Bunu o kadar çoğunuz, o kadar sık söylüyorsunuz ki sanırım adım değişecek. Yükselmiş Üstatlar Kulübü'ndekiler bana Ama-Adamus diyecekler, çünkü çok fazla “ama” duyuyorum. “Ama-Adamus, sen anlamıyorsun.” Hayır, anlıyorum ve diyorum ki hadi ilerleyelim. İlerlememiz gerekiyor.

 

7 ~ Bilmiyorum

Birçoğunuzun hâlâ yaptığı başka bir şey. Biliyorsunuz ki bu beni çileden çıkarıyor. “Bilmiyorum” demek.

“Bilmiyorum.” En başından beri bunun benim en çok sinir olduğum şeylerden biri olduğunu öğrenmediniz mi? Şu “Bilmiyorum” ifadesi enerjiyi buna göre ayarlar, dolayısıyla bilemeyeceksiniz. “Bilmiyorum.” Bu bir kaçış yoludur. “Keşfetmeyeceğim” demektir.

Şöyle söyleseydiniz farklı olurdu — bunu size daha önce de söyledim — “Yanıtı henüz farkedemedim ama ona izin vereceğim” deseydiniz, bu farklı olurdu. Bu, henüz tam olarak hazır olmadığınız anlamına gelir. “Bilmiyorum” ise “Hayır, orada değil, asla da olmayacak. Bilmiyorum” anlamına gelir.

Birçoğunuz hâlâ bunu kullanıyorsunuz, ille de bu ifadeyle değil ama kendi kendinize. “Bütün bunları çözemiyorum. Bundan sonra ne yapacağımı bilmiyorum. Kayboldum. Hiçbir şey işe yaramıyor.” Ah, Tanrım, işte bir diğeri de bu: “Hiçbir şey işe yaramıyor.” Bir bakıma kendinizi bilerek geri tutuyorsunuz. Bunu neden yapıyorsunuz? Neden yapıyorsunuz? Şu anda çektiğiniz acıdan ya da yaşadığınız mücadelelerden çıkabilirsiniz ama bunların bazılarını bırakmanız gerekiyor.

“Bilmiyorum” demek yerine neden derin bir nefes alıp “O bilişi (içime) alıyorum. “O bilişi alıyorum” demiyorsunuz? Oldukça basit. “Bilmiyorum” demek yerine bunu söylemek gerçekten bu kadar mı acı veriyor?

Mücadele ediyor olmanızın nedenlerinden biri de bu. “Bilmiyorum. Yanıtlar bende yok” diyorsunuz ve benim bunları yazıp sizin için altın levhalara işlememi istiyorsunuz. Hayır, o Joseph Smith ve Mormonlardı. Ben altın levhalarla uğraşmam. Hayır.

Öyleyse güzel, derin bir nefes alın. Biliyorsunuz. O, alanda. O, alanda. Tam orada. Derin bir nefes alın ve ona izin verin.

 

8 ~ Kendine Acıma

Ve bir diğeri de kendine acıma. Kendine acıma.

Eskiden bu kadar büyük bir sorun değildi. Son zamanlarda gerçekten ön plana çıktı. Kendine acıma. “Zavallı ben. Zavallı ben. Çok zor zamanlar geçirdim. O kadar çok şey yaşadım ki. O kadar çok şeye katlandım ki.” Biliyorsunuz, bu harika bir gösteridir. Ve bir bakıma insanın hoşuna da gidiyor, değil mi? Sanki “Zavallı ben. Ezildim ve her şey bana karşıydı” demek. Tamam, peki. Kendine acıma. Ama ne zaman bunu aşmaya hazır olacaksınız? Bunu bırakmaya ne zaman hazır olacaksınız? Bir bakıma iyi hissettiriyor. Size, kendinize üzülmeniz için bir neden veriyor. Ama artık bunu bırakmanın zamanı geldi.

Kendine acıma, açıkça söylemek gerekirse, kendi gerçekliğinizi kendiniz yarattınız ve sonra da bunun için ağlıyorsunuz. Yani, pekala artık kendinize acımayı bırakmaya, büyümeye, olgunlaşmaya ve bilgeliğin içeri girmesine izin vermeye hazır mısınız?

Kendine acıma, bilgeliğin ışığında varlığını sürdüremez. Sürdüremez. İşte bu yüzden bazılarınız bilgeliği geri tutuyorsunuz, çünkü o zaman kendinize acıma oyununu oynayamazsınız. Ve kendine acıyanlara benim hiç acımam yok. Zerre kadar. Bu büyük bir oyun ve kendinizi iyi hissetmenizi sağlıyor; bütün dünya size karşı ve siz herkesten daha zor şeyler yaşadınız.

Tamam, ama şimdi buradan nereye gideceksiniz? Onu bırakmaya hazır mısınız? Kendine acımak yerine, kendine değer vermeye ne dersiniz?

“Ben Ben'im. Ben Varım. Ben bir yaratıcıyım. Ve izin veriyorum. İzin veriyorum.”

Öyleyse bununla birlikte güzel, derin bir nefes alalım.

Konuşmamızın geri kalanına geçerken güzel, derin bir nefes alalım. Ve üzgünüm... Hayır, değilim. Bazılarınızı gücendirdim ya da bana ters ters bakıyorsunuz veya “Adamus, ben öyle değilim” diyorsunuz. Evet, Evet, birçoğunuz tam olarak öylesiniz. Hepiniz değil ama şimdi bunu hissedin.

Şu anda neden mücadele ediyorsunuz? Kitle bilincinin yoğunluğu dışında, şu anda mücadele etmeniz için çok az neden olmalı. Mücadele etmek için çok az neden. Sağlık, maddi durum, özdeğer, bunlardan herhangi biri. Çok az neden. Şu anda gerçekten geçerli olan tek şeyin, kitle bilincinin zorluğu olduğunu söyleyebilirim.

Kolektif bilinç, size ait olmayan ama her şeyi kendine doğru gitgide daha da güçlü çeken bir yer çekimi kuvveti yaratıyor. Sarkaç daha önce hiç olmadığı kadar şiddetli sallanmakta. Evet, tam bir çılgınlık bu ve siz bunu derinden hissediyorsunuz.

Gaia dünya dan ayrılırken, bunu doğada hissediyorsunuz. Bunu siyasette, yapay zekâ üzerine dönen tüm o tartışmalarda, zenginler ile hiçbir şeyi olmayanlar arasındaki uçurumda ve geri kalan her şeyde hissediyorsunuz. Ama ben yine ilk noktaya dönüyorum: Hangisi size ait? Hangisi değil?

Öyleyse Şaud'umuzun bir sonraki bölümüne doğru ilerlerken derin bir nefes alalım.

Evet, ilerlerken derin bir nefes alalım.

 

Bilgelik

Bu, Bilgelik Dizisi. İçinde bulunduğumuz Bilgelik Dizisi ve bilgelik şu anda sahip olduğunuz en değerli, en güçlü araç.

Bu yalnızca bizim uydurduğumuz hoş bir isim değil. Şu anda sahip olduğunuz en kuvvetli araç bilgeliğiniz. Yaklaşık son beş ya da altı yıl öncesine kadar ulaşılabilir değildi. Gerçekten ön plana çıkmaya başlaması Cennetin Haçı'ndan sonraydı. O orada. Size ait. O, alanda.

O sizin inşa ettiğiniz ya da yaptığınız bir şey değil. Çok sıkı çalışarak ve kendinize acıyarak kazanmak zorunda olduğunuz bir şey değil. O orada ve şu anda doğal olarak geliyor. Onu zorlamanıza gerek yok. Hatta tanımlamanıza bile gerek yok. Öylece geliyor.

Son Şaud'umuzda da söylediğim gibi, bilgelik yeni bir duyarlılığa kanatlar veriyor. Yeni duyarlılığa doğru ilerlerken şu anda sahip olduğunuz en değerli varlık odur.

Sizden bilgelik molası vermenizi istedim. Yaşamınız olaylarla, türlü türlü olaylarla, başkalarının dramlarıyla , hatta - kendi geçmiş yaşamlarınız kendi hikâyelerini yeniden yazarken - kendi içinizde olup bitenlerle dolu olmaya devam edecek. Bütün bunlarla dolu olmaya devam edecek. Ve şu anda sahip olduğunuz en iyi dostunuz ise bilgeliğinizdir.

Böyle anlarda derin bir nefes alırsınız ve Alice Harikalar Diyarında'daki Çılgın Şapkacı gibi oradan oraya koşturup duvarlara çarpmak yerine, derin bir nefes alıp “Tamam, bilgeliği buyur ediyorum” dersiniz. Sonra yaşamınıza devam edersiniz. Yaşamayı sürdürürsünüz. Ona odaklanmazsınız. Onu zihinsel bir mesele hâline getirmezsiniz. Bilgeliği bekleyerek saatlerce meditasyon yapmazsınız. Yaşamınıza devam edersiniz ve sonra, o uygun zamanda oradadır. Belki bir dakika sonra, belki bir saat sonra, fark etmez. Ama bilgelik orada olacaktır çünkü ona izin verdiniz ve kendinizi ona açtınız.

Gittiğiniz yer, gittiğimiz yer, eski bir kimliği daha iyi hâle getirmek değildir. Yepyeni bir şeye doğru gidiyoruz. Bunun hakkında uzun uzun konuştuk ama tamamen farklı bir şeye giriyoruz. Kanatları veren bilgeliktir. Bunun yepyeni bir şey olduğunu anlamanızı sağlayan bilgeliktir. Buna ne diyorsunuz, yeni bir paradigma. Yeni bir varoluş hâli.

Girmekte olduğunuz şey tamamen farklı bir işletim sistemi. Öyle bir sistem ki gerçekten... Size gelip “Şöyle olacak” diyemem. Onu deneyimlemeniz gerekiyor. Ve onu gerçekten ortaya çıkması için çağıran sizsiniz; o da size ve yaşamınızdaki mevcut durumunuza uyum sağlıyor.

Yeni duyarlılığa kanat veren bilgeliktir. İşte bu yüzden şu anda bu kadar ısrarla,bilgelik molası verin diyorum. Bu hiçbir çalışma gerektirmiyor. Bunun için kendinizi strese sokmanıza gerek yok. Yaşamınıza giren, sizi zorlayan, mücadele ettiğiniz herhangi bir şey karşısında bilgelik molası verin. Bilgelik molası verin. “Bana ait olan ne, olmayan ne? Neden yaşamımı kendimle değil başkalarıyla ilgilenerek geçirdim? Neden bu komplo teorilerine kapılıyorum ve neden başkalarını suçlamaya kapılıyorum?” gibi konularda bile bilgeliğe başvurun. Sonra yalnızca hissedin.

Yalnızca hissedin ve bilgelik onu size getirir. Neden başkaları bir şeyler hissediyor gibi görünürken siz hissetmiyorsunuz? Öncelikle, başkaları da mutlaka hissediyor diye bir şey yok. Çoğu zaman (bahsettiklerinin) büyük bir kısmı makyo. Neden siz bir şeyleri hissetmiyorsunuz? Buna kendi zihninizde yanıt vermeye çalışmak yerine — zihniniz bununla ilgili çılgınca bir hikâye uyduracaktır — bilgeliği dinleyin. Bilgeliği hissedin.O sizi bilgilendirecektir.

Dolayısıyla bilgelik kanatlar verir. Bu şu anda çok önemli.

Bunu hissedin. Bilgelik kanatlar verir.

Ve birdenbire mücadelelerinizin aslında düşündüğünüz kadar büyük olmadığını fark edersiniz. Yaşamınızın bu kadar büyük bir bölümünü kaplamak zorunda değildir. Şu anda kendinize sorun: “Dikkatiniz nereye yöneliyor? Dikkatiniz nereye yöneliyor?”

Sorunlara, mücadelelere ve dramlara mı?

Dikkatiniz, yaşamınızda başkalarının ya da kendinizin neden olduğu dikkat dağıtıcı şeylere mi yöneliyor?

Dikkatiniz kendinize acımaya mı yöneliyor?

Dikkatiniz “Bilmiyorum”a mı yöneliyor?

Yalnızca bunu hissedin. Bu, kendinizi yargılamak değildir. Dikkatiniz nereye çekiliyor? Şu andaki berbat durumunuza mı, koşullarınıza mı, bir şeyleri dilemenize ve arzulamanıza mı? Bu noktada dilemek ve arzulamak bir işe yaramıyor. Hayalleriniz olmasın demiyorum ama bazen yanıtın gökten düşmesini bekliyorsunuz. Bir araba dolusu altınla bir savaş arabasının çıkıp gelmesini bekliyorsunuz. Büyük bir şeyin gerçekleşmesini bekliyorsunuz. Gerçekleşmeyecek. Gerçekten gerçekleşmeyecek.

Aslında şu anda yapılacak şey, güzel, derin bir nefes alıp yalnızca izin vermektir — evet, o eski sözcük, izin vermek — ama şimdi bilgelikle birlikte.

Hissetmeye başlarsınız - hissetmek gerçekten çok iyi - sabah ilk iş olarak “Dikkatim nerede?” diye hissetmeye başlarsınız. Gün boyunca dikkatiniz nerede? Dikkatiniz sorunlara, problemlere, eksikliklere ve diğer her şeye mi odaklanmış durumda? Yoksa dikkatiniz bilgeliğe mi odaklı? Dikkatiniz, geçmişinizin, geleceğinizin ve şu anınızın her düzeyinde gerçekleşmekte olan gerçekten olağanüstü bir dönüşüme mi odaklı?

Şu anda dikkatiniz nerede? Bunu hissedin. Güzel, derin bir nefes alın.

 

Duygusal Dualite

Şimdi bu bizi yakın zamanda Keahak'ta ve burada Kona'daki gruplardan biriyle konuşmaya başladığım bir konuya getiriyor: Duygusal dualite.

Bir açıklama yaptım, bunu tekrar söyleyeceğim ve her zamankinden daha fazla arkasında duracağım: İnsan gerçekliği duygularla başlar. Her şey. Her şey bunun üzerine inşa edilir. Zihinsel düşüncelerle değil. Görme ve işitme gibi insani duyular aracılığıyla algılamayla ve ardından gerçekliğin ortaya çıkmasıyla ya da sizin onun farkına varmanızla değil, duygularla başlar.

Duygular ya artı ya da eksidir. Negatif ya da pozitif. Yukarı ya da aşağıdır. Onlar dualitedir. Dünya'dan çok önce, yaratılıştaki ilk dualitenin bir ifadesidirler. Dualite vardı. Dualite, aynayı görmenin, benliğin ötesinden benliği görmenin bir yoluydu. Bir noktaya kadar güzel bir amaca hizmet etti. Ve insanların yaptığı şey duygusal dualiteyi yaratmak oldu. Dolayısıyla bir şey ya iyi ya da kötüdür. Ya bir şeye doğru hareket edersiniz ya da ondan uzaklaşırsınız.

Hayatınızda yol boyunca karşılaştığınız insanlar vardır ve, ya onlara çekilirsiniz ya da onlardan tiksinir, uzaklaşırsınız. Duygusal dualitenin işleyiş biçimi bütünüyle böyledir. O, insan gerçekliğinin, insani algının temelidir.

Sonra düşünceler, yargılar, etiketlemeler, tanımlamalar gelir. Ama önce duygular vardır ve onlar ya pozitif ya da negatiftir. Ve bir ileri bir geri gidebilirsiniz, ama ya bir şeye doğru hareket edersiniz ya da ondan uzaklaşırsınız.

Yiyeceğe doğru, eğlenceye doğru ya da her neyse ona doğru hareket edersiniz. Dikkat edin, her zaman bir şeye doğru ya da bir şeyden uzağa doğru hareket ediyorsunuz. Ya da evet, bazen ortada sıkışıp kalıyorsunuz ama sonuçta ya bir şeye doğru ya da ondan uzağa doğru hareket ediyorsunuz.

İnsan gerçekliğinin temeli budur, nokta. Sizin aklınız değildir. Akıl sonradan gelir. Gerçekliği tanımlayan ya da gerçekliği yaratan akıl değildir. Duygulardır. Duygular başlangıçta zihinden ortaya çıktı; zihin algılamanın ve hissetmenin bir yolunu bulmaya çalışıyordu. Ama sonuçta yaşamı yöneten duygusal dualitedir. Bu kadar basit.

Bunun üzerinde fazla düşünmeyin. Onu hissedin.

O her şeyin temelidir — biyolojinin, bilimin, matematiğin. Evet, matematik de duygusaldır. Bazılarınız “Olamaz!” diye bağırıyor. Ama hayır, öyledir. Her şey duygusal dualitedir. Fakat biz artık bunun ötesine geçmeye başlıyoruz. Ötesine geçmeye başlıyoruz. Gezegenin geri kalanı değil. Onların daha gidecek çok yolu var.

Bunu gözlemleyin. Dışarıda, herhangi bir insanda gözlemleyin. Tanıdığınız insanlarda, bir mağazada karşılaştığınız insanlarda gözlemleyin. Duygusal dualite. Pozitif, negatif. Yaklaşmak, uzaklaşmak. Kucaklamak ya da kaçmak. Yaşamınız budur. Ve bunda bir sorun yok. O, yaşamınızdaki deneyimlerinize girmeniz için size ilginç bir temel sağlar.

Şimdi, insan yaşamının duygusal olduğu varsayımından hareketle... Ve yalnızca ağlamak, depresyonda olmak ya da buna benzer şeyler anlamında duygusal olmaktan söz etmiyorum. Duygusal olmak, herhangi bir şeye verilen her türlü tepkidir. Bu mutlu olmak olabilir. Yalnızca gözlemlediğinizi söylemeniz bile olabilir. Bu da hâlâ duygusal bir tepkidir.

Meleki varlıklar gerçekte - en azından bu ölçüde - insanlarla aynı tür duygulara sahip değiller. Bu gerçekliğin dışında farklı bir işletim sistemi vardır. Bu tamamen başka bir sohbetin konusu. Hatta yalnızca duyguları temel alan bir Bulut Sınıfı yapmayı çok isterdim. Ama bunun gerçekliğin bir bakıma özü olduğunu anlamak önemli.

Gerçekliğin var olabilmesi için bilinç olmalı. Gözlemci olmalı, aksi takdirde hiçbir şey var olamaz. Bilinç yoksa gerçeklik de yoktur. Siz ve diğer herkes bilinçsiz kalsanız bile Dünya varlığını hala sürdürür gibi bir şey değildir bu. Onun da varoluşu sona erer. Her şeyde bilinç olması gerekir. Bu noktada ilişkisel alanlar ve diğer her şey hakkında uzun bir tartışma başlar, ancak bilinç olması şarttır.

Sonra bu bilinç insan tarafından duygular olarak yorumlanır ve bu duygular gerçekliği oluşturur; bu gerçeklik de insan duyuları tarafından algılanır ve insan zihni tarafından tanımlanır. İşte işleyiş böyledir. Bunu bir kez anladığınızda, gerçekliğin nasıl işlediğine ve nihayetinde yaratılışın nasıl işlediğine dair oldukça iyi bir kavrayışa sahip olursunuz.

Duyguların kötü olmadığını belirtmek istiyorum. Burada yargılamıyoruz. Yalnızca iyi duygulara sahip olmanız gerektiğini söylemiyoruz. Zaten olamazdınız. Her ikisine de sahip olmanız gerekir. Ama gerçekliğin temeli budur. Bilinçle, ışıkla, enerjiyle birlikte bütün duygular canlanır ve arabanız, eviniz de dâhil olmak üzere çevrenizdeki gerçeklik olarak kendini gösterirler. Her şeyin temelinde duygular vardır. Bedeninizin, her şeyin.

 

Duygular ve Bilgelik

Bu da beni buradaki önemli olan noktaya getiriyor: Deneyimlerinizin, gerçekliğin var olmasının temelinde duygusal dualite varken, şimdi buna bilgelik eklendiğinde ne oluyor?

Bir anlığına bunu hissedin. Bilgelik olduğunda duygusal dualiteye ne oluyor?

Bu muazzam bir şey. Bu çığır açıcı. Metafiziğin bir sonraki düzeyi.

Şimdi ne oluyor?

Duygusal bir varlık olarak ilerlediniz, deneyimler yaşadınız, sonunda bilgeliğe dönüşen inanılmaz miktarda deneyim geliştirdiniz. Şimdi bu bilgelik, tam olarak olduğunuz o duygusal varlığa kuvvetle geri geliyor.

Algılama, insani duyular, onların duyarlılığı, bunların hepsi duygulara dayanıyor. Bilgelik geldiğinde ne oluyor? Duygular ortadan mı kalkıyor ? Yerlerini başka bir şey mi alıyor? Birdenbire bütün duygular iyi duygulara mı dönüşüyor? Bilgelik geldiğinde ne oluyor?

Pekâlâ, size birkaç şey söyleyeceğim. Duygularınız var olmaya devam edecek. Onlardan kurtulmaya çalışmıyoruz. Onlardan kurtulmak istemezsiniz. Duygular, deneyimlemenin, gerçekliği yaratmanın ve onu deneyimlemenin olağanüstü bir yoludur. Ortadan kalkmazlar ama başka bir şey olur.

Bilgelik gelip temelde duygulara dokunduğunda, şimdi bilgeliğin gerçekliğinizin duygusal temelinin bir parçası olmasına izin verdiğinizde ne oluyor?

Pekâlâ, birkaç önemli şey var.

Birincisi, duygular olgunlaşacaktır. Duygular, aynada karşıtlarını ya da diğer duyguyu görmeye ihtiyaç duymak yerine kendilerini görmeye başlayabilecekler. Olgunlaşmaya başlıyorlar. Gerçekten kendilerinin farkında olmaya başlıyorlar. İyi duygularınız, kötü duygularınız var ve birdenbire bir öz farkındalık ortaya çıkıyor; yargılama değil, bir öz farkındalık.

Ve şimdi elinizde şu var - anlatmak istediğimi aktarabilmek için burada biraz mecazi konuşuyorum - ama şimdi her zaman birbirlerine ayna olmuş ve çoğu zaman birbirleriyle çatışmış duygularınız var. Ve şimdi olan şu ki duygular çok temkinli, çok yavaş, oldukça bilinçli bir şekilde birbirlerine uzanıyor, neredeyse dokunuyor ve yalnızca bir anlığına birbirlerini hissediyorlar.

Sanki şöyle diyorlar: “Sonsuza dek seninle birlikteydim ama hep savaşıyordum. Seni hep bir ayna olarak kullandım.” Ve şimdi uzanıp yalnızca kısacık bir an için birbirlerine dokunuyorlar. Bir duygu olarak rollerinden vazgeçmeden -böylece gerçekliği algılamaya devam edebiliyorsunuz- ama şimdi bir farklılık ortaya çıkıyor. Ve bunun sonucunda eriyip ortadan kaybolmuyorlar. Olgunlaşıyorlar ama olan şu ki tam o anda ve orada yeni bir şey yaratılıyor. Yeni bir şey.

Duygular her zaman Dünya'daki fiziksel gerçekliği yaratmak ve algılamak için kullanıldı. Ve şimdi elinizde yeni duyarlılığın başlangıcı var; algılamanın yeni bir yolu, yaratmanın yeni bir yolu. Duyguların dualistik unsurlarına ihtiyaç duymayan bir yol. Onlar hâlâ orada olacaklar ama biraz farklı bir rol üstlenecekler.

Birbirleriyle evlenmeyecekler ya da buna benzer bir şey olmayacak. Eriyip ortadan kaybolmayacaklar ama olgunlaşacaklar. Artık o kadar telaşlı olmayacaklar. Duygularını haykırmayı bırakacaklar. Şimdi daha dengeliler, kendileriyle daha barışıklar, gerçekliğin temelini nasıl oluşturduklarını daha iyi anlıyorlar ama artık yeni duyarlılığın başlangıcı da var.

O bir duygu değil ama duyguları da dışarı atmayacak. O dualite değil ve bu önemli bir nokta ama dualitenin Ve'nin içinde olmasına izin verecek. Bu yeni. Ve hayır, daha önce başka bir yerde bu olmadı. Bu tam burada, bu gezegende, şu anda oluyor. Ve gerçekleşmekte olan şey bu. Ve bunun gerçekleşmesine izin vermenizi rica ediyorum.

O oluyor. İyi olduğunuzdan ya da çok çalıştığınızdan veya buna benzer herhangi bir şeyden dolayı olmuyor. Şu anda öylece oluyor. Ve sizden lütfen onun olmasına izin vermenizi istiyorum.

Umarım bu konuşma, hayatınızda neler olup bittiğini, neden bu tuhaf duyguları yaşadığınızı ve neden bazen her zamankinden daha yoğun duygusal tepkiler verdiğinizi anlamanıza yardımcı olur. Evet, duygular yüzeye çıkıyor ama onların yalnızca korku, panik, öfke, sevgi, sevinç ya da her neyse onun gibi sınırlı insani duygular olmaları gerekmiyor. Kendi içlerinde ve birbirlerine nasıl ayna oldukları konusunda yeni bir derinlik kazanıyorlar. Ve bazen size rağmen, bu zaten oluyor.

Bu şu anda oluyor. Ona izin verebilir misiniz? Ondan rahatsız olmadan, onu yönlendirmeye ya da yönetmeye çalışmadan, daha hızlı gelmesini söylemeden ya da kendinizi daha iyi hissettiğinizde - mesela yarın geri gelmesini - istemeden izin verebilir misiniz? Bunların herhangi birini yapmadan, onun olmasına izin verebilir misiniz?

Şu anda duygusal dualitenizin açılmasına izin verebilir misiniz?

Açılmasına, çünkü bir bakıma olan şey bu. Uzun zamandır kilitli kalmışlardı — dualitenin iki farklı unsuru uzun zamandır kilitliydi — ve şu anda çekim gücü ortadan kalkıyor. Açılıyorlar. Aynı anda hem kendilerinin hem de birbirlerinin daha fazla farkına varıyorlar.

Birbirlerini ele geçirmeye çalışmıyorlar ya da “Hadi hepimiz bir olalım, kumbaya” demiyorlar. Hiç de bile. Yeni duyarlılık gelmeye başlarken onlar da olgunlaşıyor ve açılıyorlar.

Buradaki her şey alanınızda bulunuyordu, alanınızda bulunuyor. Bu, dışarı çıkıp yeni bir şey icat etmemiz gibi bir şey değil. Biz onun olmasına izin veriyoruz. Şu anda onun içeri gelmesine izin veriyoruz. Temelde gerçekten oldukça basit. Duygusal dualiteyle iş görüyordunuz ve şimdi bu değişiyor. Olgunlaşma var ve yeni duyarlılık denen şeyin başlangıcı var. Başlangıcı. Ve bu yalnızca daha iyi duygular ya da daha fazla kontrol edilen duygular veya buna benzer herhangi bir şey değildir. Çok farklıdır. Çok, çok farklı. Geldiğimiz nokta bu. İşte bu yüzden sizinle birlikte olmaktan ve bunu yapmaktan böylesine gurur duyuyorum. Buraya ulaşacağımızı asla hayal edemezdim. Pekâlâ, biraz edebilirdim ama çok fazla değil.

Duygularınız açılıyor. Çekim güçleri ortadan kalkıyor. Bir şeyler hissetmeye devam edeceksiniz. Kitle bilincini hissetmeye devam edeceksiniz. Bedensel ağrıları hissetmeye devam edeceksiniz ama birdenbire bütün bunlar, gerçekten yaratmanın ve tezahür ettirmenin farklı bir biçimini edinmeye başlıyor. Tamamen farklı bir şeye dönüşüyor. Evet, hissetmeye devam edeceksiniz ama daha derinden ve daha olgun bir şekilde.

Bununla birlikte derin bir nefes alalım.

Duygularla savaşmıyoruz. Onları dışarı itmeye çalışmıyoruz. Yeni duyarlılık gerçekliği algılayışınızda, gerçekliği kavrayışınızda kendi yerini almaya başlarken, biz de duyguların aynı anda olgunlaşmasına ve açılmasına izin veriyoruz. Ve yeni duyarlılığı tanımlamayacağız. Ona izin vereceğiz. İzin vereceğiz.

Bütün bunları güzel bir merabh'a taşırken güzel, derin bir nefes alalım.

Hazır mısınız?

 

Bilgeliğe İzin Verme – Merabh’ı

(müzik başlar)

En başta, yaşadığınız mücadelelerden bazılarını sıraladım.

O mücadeleleri yeniden hissedin. Bu, onlara daha fazla önem ya da geçerlilik kazandırmaya çalıştığınız anlamına gelmez. Artık mücadelelerin gözlemcisi olduğunuz anlamına gelir.

Onlar gerçek. Oradalar. Onların üstesinden gelmeye çalışmıyoruz. Yalnızca onları bırakmaya çalışıyoruz.

Güzel, derin bir nefes alın.

(duraklama)

Evet, mücadeleler... Söylediğim gibi, gerçekten yaşadığınız en büyük mücadele, asıl olan, kitle bilincinin içinde bulunmanızdır. Burada kalmayı seçtiniz. Ve evet, onu hissediyorsunuz. O yoğun. Gerçekleşmekte olan gerçekten ilginç bir çekim gücü olayı var. Yaşamın ve değişimlerin yoğunluğu nedeniyle her şey her zamankinden daha fazla sıkıştırılıp içeride tutuluyor ve ardından dışarı püskürtülüyor.

Dolayısıyla çekim gücü yoğunlaşıyor ve ardından her şeyi dışarı püskürtüyor. Sarkaç sallanıyor ve siz “Tanrım, neler oluyor?” diyorsunuz. Ve bu hemen yatışmayacak. Bu gezegende çok fazla değişimden geçiyoruz. Şu anda bizi Eucatastrophe'ye götürecek bir devinim gerçekleşiyor.

Bu devinim gerekli ama size ait değil. Herkesten sorumlu olmak zorunda değilsiniz. Bunlar sizin sorunlarınız değil. Siz buraya ışığı getirmek için geldiniz. Hepsi bu.

Ve tam da şu anda burada yaptığımız çalışma, duygularla ilgilenmemiz... Ah, bazı insanlar buna çığlık çığlığa tepki verir, hepimizin deli olduğunu, en azından benim deli olduğumu söylerdi. Bütün insan gerçekliğinin temelinin duygular olduğunu söylemek mi? Evet,öyle. Kesinlikle.

Başkaları da bunu fark etmeye başlayacak. Siz de kendi yaşamınızda bunu gerçekten fark etmeye başlayacaksınız. Ama bizim yaptığımız şey çığır açıcı.

Belki bunu hissediyorsunuz ve bu yorucu olabilir. Ama aynı zamanda heyecan verici de, değil mi? Yani, dünyadaki hiçbir şey için bunu kaçırmak istemeyeceğinizi düşünüyorum.

Duygusal dualitenin doğasının değişmekte oluşunu hissederek derin bir nefes alalım.

Çekim gücü ortadan kalkıyor.

Dualitenin kendisi olgunlaşıyor. Artık eskisi gibi davranmasına gerek yok.

Bilgelik geliyor. Ve şu anda sizden yapmanızı istediğim şey yalnızca buna izin vermeniz. Bütün bunlar doğal olarak gerçekleşiyor.

Yalnızca derin bir nefes alın. Beyninizde her şeyi çözmeye çalışmayı bırakın. Her şeyi analiz etmeyi, didik didik etmeyi bırakın. Yalnızca izin verin.

Ve o noktada, gerçekten izin verdiğinizde, bunu bileceksiniz çünkü birdenbire bir şey hissedeceksiniz. Bir şey düşünmeyeceksiniz. “Ama Adamus, sen anlamıyorsun” ya da “Bu kulağa fazla basit geliyor” veya “Bu düpedüz delilik” demektense, birdenbire onu hissedeceksiniz. Ve bu, o “Aman Tanrım!” anlarından biri gibi olacak.

“Vay canına. O gerçekten oluyor. Değişiyor. Ve kahretsin, bunun için çok çalışmam ya da onu denetlemem gerekmiyor. Onun içime akmasına izin veriyorum. Bütün o lanet olası yanıtları aramaya devam etmek zorunda değilim. Mücadele etmeye devam etmek zorunda değilim.” diyeceksiniz.

Yalnızca derin bir nefes alın ve Tanrı aşkına, izin verin lütfen. İzin verin.

Bu, açılmak anlamına gelir. Bütün savunmaları, engelleri ve diğer her şeyi indirmek anlamına gelir. Her şeyi duygusal-zihinsel süreçten geçirmeyi bırakın; ki bu tamamen başka bir konu. Ve kendi alanınızdan gelen o lanet olası armağanı kabul edin.

Bilgeliğiniz... Yaşadığınız deneyimler, Akaşa'nız denilen o olağanüstü şeyin içinde tutuluyordu. Şimdi alana salınıyor, bilgeliğe dönüşüyor ve size geri geliyor. Yalnızca orada, hayaller âleminde ya da alanda kalmıyor; şimdi size geri geliyor.

Bu doğal bir döngü, doğal bir evrim ve şu anda sizden yalnızca buna izin vermenizi istiyorum.

(duraklama)

İlginç, bazılarınız “Pekâlâ, biraz izin vereyim ve bakalım nasıl olacak” diyorsunuz. Bu böyle işlemiyor.

İzin verme aşamalı değildir. O vardır. Yalnızca izin verirsiniz.

Neden sadece birazcık denemek, ayak parmağını suya sokup nasıl olduğunu görmek isteyesiniz ki? Neden korkuyorsunuz, kendinizden mi?

Ah, öyle mi? Tamam. Bunu başka türlü ifade edeyim. Daha fazla kendinizden korkmanıza gerek yok. Artık bilgeliğiniz var. Ve bilgelik burada.

(duraklama)

Evet, mücadelelerinizin olduğunu biliyorum. Ama umarım bilgelikle, duygusal dualitenin değişen doğasıyla birlikte, bunların çoğunun şu anda gereksiz olduğunu anlamaya başlarsınız.

Bununla birlikte güzel, derin bir nefes alalım.

(duraklama)

Her şeyin duygusal dualitenin sonucu olduğunu söylediğimde - yaşamı algılamanın, hatta insan olarak yaratımın kendisinin bile - bunu söylediğimde her şeyi kastediyorum. Sağlığınızdan, zenginliğinizden, özdeğer duygularınızdan, her şeyden söz ediyorum. Tobias yıllar önce dört büyük alanı ortaya koymuştu - ilişkiler, sağlık, bolluk ve özdeğer. Her şeyi bu dört kategoriden birine yerleştirebilirsiniz ve bunların hepsi duygusal dualiteye dayanır.

Ve şu anda, bu değişirken ve siz izin verirken, bunun bedeninizi nasıl etkileyebileceğini hayal edebiliyor musunuz? Maddi durumunuzu? Kendinize acımanızı? Bugün konuştuğumuz bütün bu şeyleri nasıl değiştirebileceğini?

Ve lütfen, sizden rica ediyorum... Bazılarınız bu konuda çok fazla akla dayalı düşünmeye başladı. Duygusal dualitenin şemalarını çizmeye, çizelgeler, grafikler ve daha başka şeyler oluşturmaya başlıyorsunuz. Bırakın bunu. Bunlar yalnızca zihin oyunlarıdır.

Şu anda mesele analiz etmek değil, hissetmektir.

Bazılarınız, zihinsel koruma bariyerleri olmadan hissetmekten korkuyor. Ama biliyor musunuz? Ben ne söylersem söyleyeyim, siz bu bariyerleri ayakta tutmak için ne kadar uğraşırsanız uğraşın, onlar yıkılıp gidecek.

Akılsal koruma bariyerleri. Hımm, hımm, hımm. Burada kimden söz ettiğimi biliyorsunuz. Onlar yıkılıp gidecekler.

Öyleyse o dramı yaşamayalım. Buna hiç ihtiyacınız yok.

Biliyorsunuz, bütün bunları çözmeye çalışırken, “Adamus duygulardan söz ediyor ve şöyle bir şey var, böyle bir şey var, sonra bu geliyor, şu hareket ediyor ve o...” diyorsunuz. Ah, bütün bunları analiz etmek yerine yalnızca hissedemez misiniz, Tanrı aşkına?

Hadi bunu hemen şimdi, burada, bu merabh'ta yapalım.

Güzel, derin bir nefes alın. Yalnızca alın.

(duraklama)

Ve şimdi bazılarınız “Peki ya Adamus yanılıyorsa?” diyorsunuz.

Ya siz yanılıyorsanız, ha? Ya her şeyi analiz etmeye çalışırken yanılıyorsanız? Bütün bu “Ya o yanılıyorsa? Ya bütün bunlar yalnızca uydurulmuşsa?” düşüncelerine dalmadan önce neden doğrudan içine atlayıp nasıl hissettirdiğine bakmıyorsunuz?

Biliyorsunuz, eğer bütün bunlar uydurmaysa, tabiri caizse, kahrolası iyi bir uydurma. Başka bir deyişle, eğer uydurmaysa neden yalnızca şöyle demiyorsunuz: “Ah evet, tamam, duygusal bir yaşamım oldu ve şimdi bu değişiyor. Yeni duyarlılık geliyor. Yeni bir farkındalık biçimini çok derin düzeylerde hissedebiliyorum.”

En azından size iyi bir uydurma sunmuş olurum ama bu uydurma değil. Buna Yaşayan Metafizik deniyor. Deneyin.

Hissetmek... çok fazla zihinsel, akılsal hâle gelmiş olanlarınız için bunlar, hissetmek zorunda kalmamanızı sağlayan koruma bariyerlerinizdir. Şimdi durum farklı.

Evet, daha önce, bilgelik yokken, bir şeyler hissettiğinizde bunlar sizi bunaltırken ve sonra yeniden akla yönelirken sizi anlayabiliyordum. Ama şimdi bilgelik var. Artık o koruma bariyerlerine ihtiyacınız yok.

Hissetmekte özgürsünüz. Bu yalnızca kendinizi kötü, depresyonda, öfkeli ya da her neyse öyle hissetmek değildir. Bu, açık bir hissetmedir.

Güzel, derin bir nefes alalım.

(duraklama)

Bir şeyler oluyor. İçinizde, varlığınızın tam özünde bir şeyler değişiyor.

Bir evrim. Farkındalığın açılması. Alanınızı sahiplenmeniz.

Şu anda oluyor.

Güzel, derin bir nefes alın ve izin verin.

Pekâlâ, bugün yeterince konuştum. Yeterince uzundu. Artık sizi kendinizle baş başa bırakma zamanı. Biraz yansıma ve izin verme zamanı, biraz daha izin verme zamanı.

Şu anda inanılmaz bir hızla değişmekte olduğunuzu fark etme zamanı. Ve bu yalnızca kimliğinizi daha iyi hâle getirmeye çalışarak değiştirmek değildir, onun ötesine geçiyoruz. Şu anda gerçekliğin tam özüne, duygusal dualiteye gidiyoruz.

Bu, hayatınızda gerçekten nasıl bir değişim yaratmaya başlar? İzleyin, gözlemleyin ve izin verin. 

Yalnızca hissedin. Bunun farkında olun.

Örneğin bunun diğer insanlarla olan ilişkilerinizin doğasını bile nasıl değiştireceğini hissedin. Onlarla aranızdaki ilişkisel alanları değiştirecektir.

Pekâlâ, elbette bunun hakkında daha fazla konuşacağız ama şimdilik derin bir nefes alalım.

Bütün bunları yalnızca alın. Sonra gidip kendiniz için bir şey yapın. Eğlenceli bir şey. Kendinize bir hediye alın. Kendinize küçük, güzel bir tatil armağan etmeye ne dersiniz? Üç dört gün bile olsa, bir iki hafta daha iyi olur tabii ama şöyle güzel, küçük bir tatil. Bunu en son ne zaman yaptınız?

Eh, “Buna param yetmez, zamanım yok…” dediğinizde, anlıyor musunuz? Bu kalıptan çıkıp yalnızca yapmaya ne dersiniz?

Öyleyse artık benim de Yükselmiş Üstatlar Kulübü'ne dönme, onlara son gelişmelerden haber verme ve bir süre tavus kuşu gibi kasıla kasıla dolaşma zamanım geldi.

Ve bu arada, bu gece telefona, o göksel telefona yanıt vermeyeceğim. Hiçbir çağrıyı kabul etmiyorum. Bilgeliğinizle kendiniz çözün.

Bununla birlikte, her zamanki gibi benim için bir zevk ve onurdu. 

Ben, Egemen Alandan Adamus'um. Ve tüm yaratılışta her şey yolunda.

Teşekkür ederim.